Southland

Het vervolg in de Catlins is zeker de moeite waard. De camping waar we stonden zat vlak bij de cathedral caves, maar die zijn alleen te bereiken als het eb is. De weg naar de caves ging om 11uur open en het laagtij was om 1uur dus voor die tijd is maar naar lake Wilkie gegaan. Lake Wilkie is een meer waar een houten loopvlonder omheen gemaakt is, zodat je door de oevers van dit meer kunt wandelen, dit is een uitstekende manier om wakker te worden. Het weer begon op te klaren, het heeft de hele ochtend geregend en dit geeft prachtige plaatjes. Na een uurtje te hebben gewandeld zijn we richting de cathedral caves gereden. Deze grotten zijn door het geweld van de oceaan gevormd en lijken, zoals de naam doet vermoeden, op grote kathedralen. Een wandeling van ong. 40 minuten brengt je van de parkeerplaats naar het strand en over het strand naar de caves. Deze wandeling is bergaf en loopt door een dik begroeid bos zoals wij dat niet kennen. Een overvloed aan varens, mossen en ander mooi groen vergezeld door het vrolijke gefluit van de verschillende vogeltjes, die ook blij waren dat het weer dag was. De grotten zijn niet zo diep maar wel erg hoog en zo zie je wat de zee voor een kracht heeft. Na een tijdje te hebben rondgewandeld de moed verzameld om weer door het bos te gaan maar dan bergop. Terug bij de camper even wat gedronken en richting de Mc cleans falls gereden. Ook hier ging weer een prachtige wandeling aan vooraf, die werd beloond met een metershoge waterval. Het lijkt allemaal wat onwerkelijk doordat het middenin het bos is waardoor het zonlicht op allerlei manieren word gebroken door de dichte begroeiing. Kortom we hebben met open mond staan kijken.




Weer onderweg hebben we ons zeker niet verveeld, de weg slingert door de bergen en na elke bocht is het weer een verrassing wat het volgende uitzicht zal zijn. Zo zijn we uiteindelijk bij Curio bay terecht gekomen, met in de luwte hiervan Porpoise bay. Dit was zo goed als het zuidelijkste puntje van NZ, met aan de overkant de Zuidpool. Curio bay krijgt de volle laag van de oceaan die op de rotsen kapot slaan. Doordat boven deze rotsen een heuvel is waar we met de camper boven op konden staan, hadden we dus het best mogelijke uitzicht. Wat het schouwspel compleet maakt waren de dolfijnen die van de branding een speeltuin gemaakt hebben. In de Porpoise bay hebben we nog 2 zeeleeuwen gezien die tikkertje met elkaar aan het spelen waren. We hebben nog even getwijfeld om hier de nacht door te brengen, maar we hebben na een verkoelende milkshake toch maar besloten om verder te rijden.



Via Invercargill hebben we de Catlins achter ons gelaten en zijn we beland in een oud vissersdorp Riverton. De camping in Riverton had nog wel een plekje voor ons, op het moment dat we aankwamen om half 7 waren we de enige! We hebben dus uitgebreid van alle faciliteiten gebruik gemaakt en een heerlijk maaltje gekookt, voor meerdere dagen, in de campingkeuken. De eigenaresse van de camping was blij dat er toch nog wat klanten waren.



De volgende ochtend zijn we richting fjordland gereden naar lake Manipouri. Hier hebben we bij aankomst eerst een camping opgezocht, waar we voor 2 nachten een plekje gereserveerd hebben. Dit omdat we de volgende dag de Doubtfull Sound gingen verkennen met een kajak. Na onze plek te hebben bemachtigd zijn we via Lake Te Anau, de Milford road op gegaan. Deze weg behoort tot de wereld erfgoed lijst en we weten nu waarom. De weg is 120km lang en eindigt aan de voet van de Milford sound en leid over de uitlopers van de Alpen. Onderweg zijn er tal van uitkijk punten die over de valleien of langs het water de mooiste plaatjes geven van het immense Fjordland. Ook hier weer na elke bocht een verrassing en totaal verschillend met wat we tot nu toe gezien hebben. Op een van de hoger gelegen uitkijk punten hebben we onze eerste ontmoeting gehad met de Kea, een wilde papegaai soort. Deze eigenwijze vogel is niet bang voor mensen en daar kwam Rechel ook achter toen ze voorzichtig bukte om een mooi plaatje te schieten. De vogel dacht dat ze wat lekkers kreeg en kwam met een noodgang op haar af wat best schrikken is als je het niet verwacht. Op de foto’s staan dan ook alleen wat stukjes vogel. Na van de schrik te zijn bekomen, zijn we door gereden richting Milford via de Hollmer tunnel. Deze tunnel is 1200 meter lang en wordt geregeld door stoplichten, omdat er geen 2 auto’s naast elkaar in passen. Ook begint de afdaling naar zeeniveau in deze tunnel en is de verlichting niet al te best, al met al best spannend! Bij de Milford sound aangekomen is het gedaan met de rust en stikt het van de touringcars die mensen af en aan rijden om op een van de massale rondvaartboten te stappen, dit hebben wij overgeslagen en nadat we het begin van de sound hebben vastgelegd op de gevoelige plaat zijn we weer terug gereden richting Manipouri. In Te Anau hebben we nog een lekker visje gegeten en toen snel naar bed want de volgende morgen gaat om 6uur de wekker?!?!



Inderdaad 6uur want om half 8, en dat op zondag, werden we verwacht bij de kajak tour. De tour begon met een bootreisje van 45 minuten naar de overkant van Lake Manipouri. Ook dit maakt het vroege opstaan al meer dan de moeite waard, de zon komt op en het meer is omgeven door enorme bergen en hagelwitte strandjes. Aan de overkant is de enige weg naar het begin van de doubtfull sound, 22km lang aangelegd omdat er ook een elektriciteitscentrale op dit eilandje zit. In het visitors centre van deze centrale hebben we ons omgekleed in kajak outfit die bestaat uit een wetsuit, een sprayjurkje, een regenjasje en een zwemvest. Het leuke van deze tour is dat het erg kleinschalig is en we dus met 4 man en een gids in 3 bootjes op pad gingen. Eerst met een grote boot een eind op weg gebracht om vervolgens in 5 uurtjes terug te peddelen. Op zo’n moment ben je best klein tussen de megabergen en het water waar je op rond dobbert is ook nog 400 meter diep. Halverwege zijn we een strandje op gegaan en hebben we lekker een broodje met warme soep gegeten. Het weer was prachtig maar daardoor waren er weinig watervallen langs de hoge kliffen. Op zich best uniek want er valt per jaar ongeveer 8 meter neerslag in 200 dagen. We zijn blij dat we deze tour gedaan hebben want het is uniek om met z’n vijven de sound te verkennen in een kajak, de andere optie was op een grote boot met 140 man. Een machtige ervaring die we niet snel vergeten!! Nu zitten we heerlijk na te genieten maar wel in de camper want al dat moois heeft 1 keerzijde nl de sandfly!! Dit irritante beestje ter grote van een onweervliegje prikt je niet maar bijt je met als gevolg gapende gaten en enorme bulten maar vooral JEUK. De maoris hebben hiervoor de volgende verklaring:



Fjordland is gemaakt door een halfgod die in het zuiden is begonnen en steeds beter werd in wat hij deed met als meest strakke fjord de Milford sound. De reden dat hij dit gedaan heeft is om de mensen te plezieren met een mooi stukje natuur. Toen het af was zei men maar nu het zo mooi is willen de mensen niet meer weg en zal het niet heel lang mooi blijven. Na een tijdje na gedacht te hebben was de oplossing simpel : de sandfly!! Nu kan men er genieten, maar na een tijdje word je gek van de vliegen en ga je weer ergens anders heen en zo is het. Morgen verlaten we via Queenstown Fjordland om het volgende stuk van het Zuideereiland te verkennen.



Groetjes