Marlborough Sounds

Allereerst even een bedankje voor alle leuke reacties die we krijgen. Het motiveert enorm als je weet dat de verhalen gelezen worden, dus dank daar voor!!




Vorige keer zijn we gestopt met het vooruitzicht op een lekker dagje relaxen aan het strand in de golden bay. Toen we wakker werden was er natuurlijk geen zon te zien, sterker nog er viel af en toe een drupje regen. Dit heeft meteen zijn uitwerking op de mensen die waarschijnlijk afgesproken hebben dat, als het regent zijn we niet leuk en dat doet het er bijna nooit dus de rest van de tijd kunnen we gewoon wel leuk zijn. In de loop van de ochtend hield de regen op, maar de zon liet zich niet zien. Een goed alternatief was om dan maar gewoon lekker over het strand te banjeren, klein probleempje het was vloed dus er was geen strand over. Niet getreurd natuurlijk dan wandelen we wel over de weg naast het strand en dit was een prima idee. De kustlijn was hier ook weer enorm grillig en een genot om te zien. Bij een haventje verderop stond een bord langs de weg dat je er een espressootje kan drinken op de boot van niemand minder dan Jaques Cousteau. Het ging hier om een oude schuit die ooit van hem geweest was en inderdaad de koffie stond klaar en een oude grammafoon verzorgde de muziek. Hierna onze weg vervolgd en zo kwamen we aan bij het Abel Tasman memorial monument. Het monument was een enorme witte zuil met daarop een plaquette met de namen van de zeelieden die met de heer Tasman op reis waren. Uiteraard stond het monument weer boven op een berg, zodat er weer flink geklommen moest worden. Vanaf deze berg hadden we uitzicht op een mooie baai, waarin zich een dorpje bevond, dus het leek ons een goed idee om hier een hapje te gaan eten Jammer maar geen eettentje oid, alleen maar mooie huizen. Wel nog even bij gekletst met een lokale buurvrouw, met als gevolg dat het tij weer gekeerd was en we dus terug konden lopen via het strand. Dit was een hele opluchting want we hadden gewoon onze slippers aan en die zijn volgens mij voor korte wandelingetjes. Terug bij de camping hebben we even een lekker biertje gedronken in de dorpskroeg, maar zoals gezegd zijn de mensen niet leuk op zulke dagen en waren we snel weer terug bij de camper. S’avonds hebben we een lekker maaltje gekookt en hebben we heerlijk geslapen, om de volgende dag wakker te worden met een strak blauwe lucht?



Het volgende reisdoel was Havelock, beter bekend als “the green-lip mussel capital of the world”. Hier hebben we al maanden naar uitgekeken om in het restaurant the mussel pot een paar lekkere joekels van mosselen te eten. In ons NZ boek stond ook dat dit stadje heel veel kroegjes en galeries zou hebben, dus we waren er mooi op tijd. Na een plekje te hebben bemachtigd op de camping snel het dorpje in en er dus ook net zo snel weer uit, zijn we verkeerd gelopen? Andere kant op en weer het zelfde verhaal. Toch is het niet zo vervelend als het misschien lijkt, want je komt toch weer ogen tekort zo aan het begin van de Marlborough Sounds. S’avonds lekker gegeten en dit hadden we echt niet willen missen, we zijn voor de gegrilde variant gegaan overladen met knoflook. Om te voorkomen dat we hierdoor een enorm droge mond zouden krijgen, uit voorzorg maar een flesje Marlborough wijn erbij gedronken en daar slaap je prima op.



Nu was het op naar Picton waar we nog 2 dagen te gaan hebben. Via de Queen Charlotte Drive langs de gelijknamige sound gereden, had ik het vorige keer nog over een weg die geen 100 meter rechtdoor ging, deze weg ging nog geen 10 meter rechtdoor. De lokale bevolking rijdt er liever 40 km voor om via Blenheim, omdat op deze weg de gemiddelde snelheid niet boven de 30 uit komt. Maar je krijgt er natuurlijk wat voor terug, de ene baai is nog mooier dan de andere en de mensen die hier hun paleisjes hebben gebouwd hebben het goed gedaan.



S’avonds in Picton hadden we ook te maken met ons eerste ongemak, een lekke band! De stille hoop dat we er nog even mee verder konden, was snel verdwenen toen we s’ochtends wakker werden. We lagen allebei aan de zelfde kant, de camper stond op 1 oor. Dus eerst maar de reserve band eronder en toen eens kijken of de band gerepareerd kon worden. Een belletje met de verhuurder maakte veel duidelijk, red je maar. Zo gezegd zo gedaan en bij de pomp op de hoek was het voor een habbekrats voor elkaar. Om 10 uur waren we klaar voor ons mountain bike avontuur, waar we om 11 uur moesten zijn. Tijd genoeg dus om even bij de Hollandse warme bakker een krentenbol en een broodje voor onderweg te halen. We moesten het nu wel allemaal regelen, omdat we morgen met de ferry naar het Noorder eiland gaan en het dan ook nog zondag is. Het eerste doel aan de andere kant is het Tongariro NP waar het ook niet echt stikt van de echte bandenmannen.



De mtb trip kon beginnen, eerst met de water taxi met de fietsen op het dak, naar mistletoe bay gebracht, waarvandaan het nog 12,5 km is naar het einde van de Queen Charlotte track.. Vanaf Mistletoe bay is het eerst klimmen geblazen, even lekker opwarmen zeg maar tot dat je bij de track aankomt. Eenmaal op de track houdt het klimmen de eerste kilometers niet op. Het voordeel van al dat klimmen is, dat er een moment komt dat je weer terug naar zeeniveau moet en hoe. Met het verstand, bijna, op nul sjees je over een pad niet breder dan 1,5 meter naar beneden over boomwortels en keien, om zo nu en dan vol in de ankers te gaan voor een haarspeldje of een wandelaar. Aan het einde van de track even bijkomen en vervolgens weer met de watertaxi terug naar Picton, waar deze inspanning is beloond met een lekker gebakken visje.



Morgen om 10 uur varen we via de Marlborough sounds en Cooks strait naar het Noorder eiland, waar we om 1 uur aan zullen komen in de hoofdstad Wellington.



Groetjes.