het noorder eiland

Vanmorgen vroeg ging de wekker alweer, het was tijd om van het zuider- naar het noorder- eiland te gaan. Er was nog even wat verwarring, want het was de 21e en was er dan niet iets met een klok die een uur vooruit of nou juist achteruit ging? Doen ze dat hier ook? Navraag leerde ons dat ze er hier wel aan doen, maar dan met Pasen dus geen paniek. Eerst nog even langs de Hollandse warme bakker om een lekker krentenbolletje te halen en een broodje voor onderweg en toen op naar de boot. Om klokslag 5 over 10 verlieten we de haven van Picton. We hadden een mooi plekje boven op het zonnedek, en ja de zon scheen weer. Het was ongeveer een uurtje cruisen door de sounds en dat uurtje was zo om. Wat een ervaring om zo tussen de bergen door te varen en na elke bocht was het weer een verrassing, of de zee al verscheen, of dat we nog even konden genieten. Uiteindelijk op open zee konden we het noordereiland ook al zien opdoemen vanuit een sprookjesachtige nevel en verdween het zuidereiland langzaam uit zicht. Ook werd de temperatuur iets minder aangenaam en via het binnenverblijf zijn we uiteindelijk voor op de boeg terecht gekomen, waar we lekker in het zonnetje konden uitwaaien. Toen kwam Wellington in zicht, een echte stad die we al een tijdje niet meer gezien hadden. De stad is om een baai heen gebouwd en dit is een leuk gezicht vanaf de boot. Toen we met de auto van de boot afreden zaten we meteen midden in de drukte, een 6-baans autoweg en ook dat was eventjes geleden. Al snel ging de weg weer over in de vertrouwde 2-baans wegen en reden we in de richting van het plaatsje Wanganui, waar we de nacht hebben doorgebracht op een camping aan het strand. De volgende dag was het richting Rotorua, via het Tongariro NP, waar we een 2tal wandelingen hadden gepland. Het Tongariro NP is een vulkaan landschap op grotere hoogte, tussen de 1500 en 2700 meter. Het land deed jammer genoeg zijn naam eer aan, Aotearoa wat “land van de lange witte wolk” betekent, en die hing op ongeveer 1500 meter. Dit hield dus in, dat van al het moois niets te zien was!




Eenmaal aangekomen in Rotorua hebben we een kijkje genomen in het stadspark. Dit stadje is het centrum van de thermische activiteit die ondergronds plaats vind. Dit heeft als gevolg dat in het park verschillende modderpoelen en meertjes zijn, waar al deze activiteit uit de grond komt. Je ziet dan ook overal in het park grote rookwolken uit deze poelen en meertjes komen en de boel kookt ook. Dit alles gaat gepaard met een enorme zwavel lucht die heel veel weg heeft van rotte eieren. Na de nodige plaatjes te hebben geschoten hebben we het hogerop gezocht, door met een kabelbaan de berg op te gaan. Hier boven op de berg was de zogenaamde “luge” of beter gezegd de skelterbaan. De karretjes zijn 3 wielers en druk je het stuur naar voren dan ga je harder, trek je het stuur naar je toe dan rem je. Je hebt er de keuze uit drie verschillende banen, een scenic route, de intermediate track en de advanced track. We hadden 5 ritten gekocht en de eerste is een verplichte scenic route om aan de karretjes te wennen, hierna kon het feest beginnen!! De 5 ritten waren veel te snel voorbij, maar wat hebben we een lol gehad, niet in de laatste plaats om de verplichte helmpjes die ons erg goed stonden.



De volgende morgen hadden we alweer een verkleed partij, een wetsuit, een zwemvest, zwemvliezen en alweer een prachtige helm, het was tijd om de Kaituna River te overwinnen, met behulp van een sledge, een soort drijfplankje met handvatten. Kaituna betekent zoiets als palingvoer en de rivier is een wilde, met de ene stroomversnelling nog heftiger dan de andere. Na een fikse boswandeling, een soort warming-up zeg maar, klommen we over een hek en sprongen we de rivier in. Na wat uitleg over hoe je dit spektakel het best kon overleven, was het stroomafwaarts via de verschillende stroomversnellingen, wat een feest. Als afsluiter hebben we nog met ons tweetjes naast elkaar “ge-surfed” tegen een watervalletje op, dit was nodig zodat de fotograaf dit op de gevoelige plaat kon vastleggen, en dat is gelukt. Moe van al het getrappel maar zeer voldaan namen we afscheid van de rivier en reden we naar het volgende reisdoel, Waitomo caves.



Het noordereiland is een stuk drukker bevolkt en dat merk je dus ook onderweg. Er staan geen files, maar waar we in het zuiden vaak kilometers reden zonder ander verkeer tegen te komen zie je hier altijd wel wat rijden. Ook zijn de plaatsjes waar je door heen rijd groter. Toch is het nog steeds een feest om hier rond te rijden en blijven de uitzichten erg mooi om te zien. Dit leggen we vast met behulp van de videocamera en zo hebben we straks uren materiaal waar we onze eigen roadmovie mee kunnen maken.



Aangekomen in Waitomo hebben we eerst een plaatsje op de camping vastgelegd. Dit was geen overbodige luxe, want s’avonds was elk plekje bezet. Dit komt omdat er in de buurt een topattractie is nl de glowworm caves. De zogenaamde glimwormen leven in de grotten waar het pikkedonker is. Doordat hun poep licht geeft lokken ze zo vliegjes, die ze vervolgens vangen en opeten, want daarvan worden ze groot en sterk. Je kunt je natuurlijk voorstellen dat dit een heel apart schouwspel is, allemaal lichtblauwe puntjes in een donkere grot. Nu kun je dit op verschillende manieren bekijken en aangezien wij nogal van het verkleden zijn de laatste tijd, hebben we voor de black abyss tour gekozen. Het tenue deze keer, een wetsuit, een harnas, rubberen laarzen en wederom een helm maar deze keer met mijnwerkerslamp. De tour begon met abseilen, na een korte uitleg en een proefhelling, was het 35 meter recht naar beneden heel verrassend een grot in. Vanaf een plateautje een donker gat in met alleen het licht van je helm. Beneden aangekomen was het na een korte wandeling tijd voor het volgende avontuur, de flying fox. Dit is een tokkelbaan en met uitgeschakelde lamp was dit de eerste kennismaking met de glimmende vrienden. Doordat het donker is heb je geen idee hoe hard en hoe ver je naar beneden raast, maar het is een prachtig gezicht om onder een blauwe gloed door te suizen om vervolgens plotsklaps stil te hangen, het einde van de tokkelbaan. Om even van alles bij te komen, werd er een kopje warme chocomel geserveerd met een lekker stuk koek, een kruising tussen een boterkoek en een mueslireep. Mocht je je afvragen waarom er dan een wetsuit nodig is, omdat de volgende stap een sprong met een binnenband in een donkere rivier was. Vanaf de rand waar we net nog lekker zaten te eten en te drinken, was het een sprong van een meter of 3 naar beneden het koude water in. Nu was het stroomopwaarts peddelen en genieten van verschillende formaties stalagmieten en stalactieten. Toen de grot zo laag werd dat we er niet meer doorheen pasten, zonder duikuitrusting, hebben we de lampen uitgeschakeld en was het stroomafwaarts de glimwormen volgen, wat een ervaring. Om de beestjes nog wat meer licht te laten geven, werd er met een binnenband keihard op het water geslagen. Door de trillingen hiervan denken de wormen dat er vliegjes in de buurt vliegen en doen ze nog meer hun best om licht te geven. De grot krijgt hiervan een hele blauwe gloed. Terug bij de plek waar we te water zijn gegaan, werden de binnenbanden weg gedaan en was het verder lopen. Lopen is misschien niet het goede woord het was meer waden, klimmen en natuurlijk klauteren. Sommige plekken waren zo laag dat je alleen plat op je buik verder kon. Als afsluiting moest er geklommen worden, maar dan wel tegen watervallen op. Dit geeft een extra dimensie aan de klimpartij al dat koude water boven op je kop. Uiteindelijk klommen we via de laatste waterval het daglicht weer tegemoet. Al met al heeft de hele tour een kleine 5 uur in beslag genomen en weer terug in onze normale outfit, konden we onder het genot van een lekker koppie soep en een warme bagel weer lekker op temperatuur komen. Later op de camping hebben we het op temperatuur komen nog even voortgezet in de hot tub.



De route gaat nu verder in een rechte lijn naar het noorden, the bay of islands. Eerste stop was op een camping pal aan het strand. We hebben s’nachts de gordijnen aan de zee kant opengelaten, om zo lang mogelijk van de branding in het maanlicht te genieten, echt heel vervelend! De camping was een zogenaamde basic camping en om s’ochtends wakker te worden kon je kiezen uit een koude douche, of een helderblauwe baai van de oceaan omringd door allerlei grillige rotsformaties met een hele kleine branding. Helaas waren alle douches bezet dus werd het de oceaan, dit is bijna leuk wakker worden. We hebben vervolgens uitgebreid ontbeten inclusief halfhard gekookt eitje en later bij de koffie zelfs een stukje carrot cake, het is tenslotte nog steeds vakantie en we vierden dat het vrijdag was. Het was vanaf hier nog maar een klein stukje rijden naar het plaatsje Pahia, het centrum van de bay of islands. Onderweg zijn we langs de “wereldberoemde” publieke toiletten van de heer Hundertwasser gekomen. Deze vage vent mediteerde vooral op het toilet en heeft er daarom een prachtig plekkie van gemaakt. Het is net een tempeltje, dat heel mooi betegeld is. Wel een raar idee om gewapend met je camera een openbaar toilet binnen te stappen, maar je komt er maar 1 keertje.



In Pahia hebben we eerst een boottochtje geboekt voor de volgende dag. Nu konden we op zoek gaan naar een camping. In downtown Pahia zijn alleen hotels, motels en backpacker hostels dus dat was voor ons geen optie. In een klein plaatsje een paar km buiten Pahia, Haruru Falls genaamd, hebben we op de gelijknamige camping voor de komende 2 nachten geboekt. De eigenaar van deze camping is een neef van Johan, een collega van Kiestra, die had al gezegd dat dit een prima plekkie was. Hij heeft dus niets te veel gezegd. De camping ligt pal aan de waterval en met behulp van de aanwezige kajaks hebben we daar s’middags lekker rond gepeddeld.



De volgende morgen moesten we om 9uur in de haven van Pahia zijn om aan boord te gaan van ons schip voor deze dag, een enorme catamaran. We zijn eerst naar Russel gevaren om nog een paar andere passagiers op te pikken, om vervolgens de baai in te varen. Toen we net goed en wel op weg waren stuitte we op een 2tal dolfijnen, die het nodig vonden om hun rug te krabben aan de roeren van onze boot!! Wat een leuk gezicht, en wat nog leuker was, is dat we vervolgens, gewapend met duikbril en snorkel, zelf het water in konden om met deze vrolijke beestjes mee te zwemmen. Dit is echt fantastisch maar ook vermoeiend, alle indrukken die je op zo’n moment krijgt te verwerken maken het zwemmen en spotten van de beestjes niet eenvoudig. Uiteindelijk hadden de dolfijnen er genoeg van en verdwenen uit beeld. Vol van de ervaring werd het zeil gehesen en zette we koers naar een van de eilanden, om daar vervolgens wat te gaan snorkelen. Onderweg hier naar toe hebben we en passant nog een hamerhaai gezien, lekker idee dat je net in het zelfde water hebt liggen spartellen! Het snorkelen was ook zeer de moeite waard. Het was in een baai met allemaal lavaformaties, waar tussen de visjes een lekker maaltje aan het opsporen waren. In de tussen tijd werd op de boot een bbq tevoorschijn getoverd, waar de lunch op werd bereid, worst met gebakken uien en salade voor de nodige pitamientjes. Het zonnetje draaide ondertussen weer op volle toeren en dit was prima vol te houden. Helaas ging de reis verder op de motor omdat de wind uit de verkeerde richting kwam. Liggend op de trampolines op het voordek was het lekker uitbuiken op de deining van de pacific ocean, het is tenslotte echt nog steeds vakantie!! Toen de motoren plotseling een tandje lager werden gezet bleek dat er weer een paar dolfijnen in de buurt waren. Dit betekende, van je luie derrière af, zwembroek aan en snorkel op klaar om weer tussen de flippers te zwemmen. Dit keer is Rechel te water gegaan en heeft Lukas de boel gefilmd. We hebben er beide van genoten, in het water van de leuke beestjes om je heen en vanaf de boot van al die wild zwemmende mensen tussen deze rustig zwemmende dolfijnen. Deze ervaring hebben we voor geen goud willen missen en iedereen op de boot was er tot in de haven vol van, dit was alweer een machtige dag die veel te snel voorbij is gegaan. Terug in de haven van Pahia waren er net 2 vissersbootjes hun vangst aan het wegen, dit gebeurde met behulp van een hijskraan. Het ging hier nl om een haai van bijna 2 meter en een zwaardvis van ruim 114 kilo!! Gelukkig dat we het zwemmen voor deze dag al gehad hadden….



Nu was het eerst tijd om een lekker koud biertje te drinken op de goede afloop en natuurlijk om het zoute water weg te spoelen. Als afsluiter hebben we een lekker pannetje, ons welbekende, greenlip mussels gegeten.



Morgen reizen we af naar Muriwai net boven Auckland. Dit zal onze laatste nacht in de camper zijn. Muriwai ligt aan de westkust en heeft geen wit strand, geen goudgeel strand maar een zwart lavazandstrand. Ook kunnen we hier genieten van een enorme kolonie Jan van Genten. De laatste 2 dagen zullen we in Auckland verblijven, om vervolgens op 1 april weer terug te keren in Amsterdam, of is dit nu juist een grap………….





Groetjes