Abel Tasman national park en de Golden Bay

De zon is weer terug en de temperaturen zijn weer tropisch. Op dit moment zitten we aan de golden bay die zijn naam dankt aan de vele zonne-uren waar ze hier jaarlijks last van hebben. We hebben dus maar besloten om hier een extra dagje te blijven en lekker aan het strand te bakken, het is ten slotte vakantie.




Ons vertrek vanuit Westport begon met een ritje op de quad. Dit gebeurde in de achtertuin van de organisatie, de lower buller gorge. Je kon dit op verschillende manieren doen, met een paard, met een raft over de wilde rivier of zoals wij gedaan hebben met een quad. Het tenue was weer aangepast aan de omgeving, in dit geval een rubber tuinpak met bijbehorend knalgeel regenjack en om het compleet te maken een stel prachtige rubberen laarzen, kom maar op met de blubber! De rit begon rustig over een gravel pad waar we even konden wennen aan de machine, vooruit, achteruit en de bocht om. Onze gids had al gauw door dat het ons niet snel genoeg kon gaan en zette de vaart er stevig in. Aangekomen in de gorge was dit een grote speeltuin en ging het dwars door de bossen heuvel op en weer af. Links en rechts namen we ook elke modderpoel mee die we maar konden vinden, wat een feest. Met zulke dingen gaat de tijd altijd veel te snel en voor we het wisten reden we, weliswaar dwars door het water, weer terug naar de plek waar het allemaal begonnen was. Even de modder achter de oren vandaan gespoeld en zo waren we weer onderweg. De rit naar het noorden volgde de complete gorge en dit hield in dat het geen 100 meter rechtdoor ging. Dit was tot nu toe ook de weg met de meeste verkeerslichten omdat er op sommige plekken maar ruimte was voor 1 auto. We hebben het op ons gemakkie gedaan en aan het einde van de middag kwamen we aan in het plaatsje Motueka aan het begin van het Abel Tasman park. Abel Tasman heeft hier zijn eerste kennismaking gehad met Nieuw-Zeeland en de Maoris. De kennismaking was echter niet echt vriendelijk van aard en meneer Tasman maakte zich dan ook snel uit de voeten zonder ook maar 1 voet aan land te hebben gezet. Ene meneer James Cook was een aantal jaren later een stuk flinker en is de strijd aan gegaan en zo is het uiteindelijk een Engelse kolonie geworden. Dit alles speelde zich ongeveer 235 jaar geleden af en daarom wordt dit ook wel het jongste land ter wereld genoemd. De rest kun je wel lezen op wikipedia….



In het Abel Tasman district worden vele soorten fruit geteeld waarvan appels en peren de hoofdmoot vormen. Als je door het gebied rijdt kom je langs vele van deze telers. Het leuke hiervan is dat ze zakken met appels en peren langs de weg in een houten kastje of op tafel te koop aanbieden. De prijs staat erbij en naast het fruit staat een spaarvarken waar je het geld in kan doen. Verser kun je ze dus niet krijgen en ze smaken heerlijk. Hier komen dus de breaburn en de fuji appelen vandaan.



Aangekomen in Motueka hebben we een dagtripje gepland. S’ochtend om 8uur zijn we opgepikt van de camping en met een bus naar het ATpark gebracht. Daar vandaan zijn we met een watertaxi tot halverwege het ATpark gebracht waar we op een prachtig goudgeel strand zijn afgezet. Dit is een uitstekende manier om wakker te worden en dat was nodig ook. Het volgende deel van de tour was namelijk per kajak. Vanaf het strand was het pedellen naar Tonga island vlak voor de kust. Op dit eiland woont een zeehonden kolonie en dit was dus voor het eerst dat we oog in oog met de beestjes stonden. Wat het nog leuker maakte is dat er allemaal kleintjes waren die nog moeite hadden met hun motoriek, hoe eenvoudig moeders tegen een rots opklimt, zo lastig is het voor de ukkies. Het mooiste was dat er 1 zeehond even een kijkje kwam nemen bij onze kajak, na een aantal keer onder ons door te zijn gezwommen kwam ze langszij en stak haar hoofd even boven water om gedag te zeggen, erg leuk en indrukwekkend. Het was een vrouwtje want de gids vertelde dat alle mannetjes op zee waren en dat alleen de vrouwtjes en de kleintjes op het eiland woonde vandaar. Vanaf het eiland was het pedellen naar een ander strand waar we gingen lunchen, Bark Bay. Na de lunch zijn we verder gaan wandelen door het ATpark langs de kust richting Torrent Bay. De wandeling duurde 2uur en ging voornamelijk bergop voor de verandering. Het uitzicht is hierdoor natuurlijk wel mooi en we hebben de zilver varen en een nieuwe opgerolde varen gezien, de 2 symbolen van het land. Aangekomen in Torrent Bay konden we even een uurtje bijkomen op het strand. Hierna was het met de watertaxi weer terug naar de bus die ons op de camping heeft afgezet. Moe maar voldaan hebben we dag afgesloten met een pizzaatje in de stad.



De volgende morgen zijn we om het Abel Tasman park heen gereden richting de Golden Bay. We zijn helemaal naar boven gereden naar Farewell spit en hier links afgeslagen richting Wharariki beach. Dit is zo ongeveer het meest noordelijkste puntje van het Zuidereiland met een prachtige kustlijn. Het strand is te bereiken via een wandeling van 40 minuten en bestaat uit een zandstrand omringd door rotsen en kliffen die de meest grillige vormen hebben. Doordat het laagtij was hebben we ook een paar joekels van mosselen “geplukt” die we s’avonds lekker hebben opgepeuzeld met een bijbehorend alweer lokaal wit wijntje. Na een goede nachtrust zijn we s’ochtends nog naar Cape Farewell geklommen, het meest noordelijkste puntje van het Zuidereiland, waar we een prachtig schouwspel zagen van alweer een paar zeehonden, je kunt er echt uren naar kijken. Na nog iets verder door klimmen hadden we ook een mooi uitzicht over Farewell spit, dit is een zandbank van een ruim 20km. Het was ondertussen tijd geworden om de inwendige mens te verzorgen en dat kan uitstekend in de beroemde pub de “Mussel Inn” in het iets zuidelijker gelegen Onekaka. In deze pub brouwt men nog zijn eigen bier waaronder het captain cooker biertje, naar het recept van eerder genoemde meneer Cook. Dit biertje is op smaak gebracht met de bladeren van de inheemse manuka boom. Dit moesten we natuurlijk even proeven en met een lekker hapje ernaast was dit prima. De biertjes zijn ook te koop in het stadje Takaka en daar moesten we toch nog even naar de supermarkt dus dat kwam goed uit. Na het culinaire hoogtepuntje zijn we nog bij de Pupu springs geweest. Na een korte wandeling kom je bij een bron met het meest heldere water wat er bestaat. Je kunt de bodem zien en de bron lijkt daardoor een meter of 5 diep, in werkelijkheid is de bron echter een slordige 200 meter diep! Het water komt met een hoeveelheid van 14000 liter, ongeveer 40 badkuipen vol, per seconde omhoog.



Nu zitten we in het strandplaatsje Pohara waar we dus een extra dagje blijven om van zon, zee en strand te genieten. Hierna zullen we de bocht om gaan, om via de Marlborough sounds richting Picton te gaan waar we de boot naar het Noordereiland zullen nemen.



Groetjes